Opis i posiadana sztuka
Wynik wyszukania po ISBN połącz z własnym egzemplarzem dopiero po porównaniu danych książki.
ISBN ułatwia znalezienie opisu publikacji, lecz pobranie wyniku nie kończy katalogowania. Trzeba jeszcze sprawdzić wydanie, uzupełnić dane lokalne i przypisać posiadany egzemplarz. Taki przebieg pomaga uniknąć łączenia różnych książek pod jednym opisem.
Wynik wyszukania po ISBN połącz z własnym egzemplarzem dopiero po porównaniu danych książki.
Rok, wydawca, tom i postać dokumentu pomagają ocenić, czy znaleziony rekord odpowiada publikacji.
Przy aktualizacji opisu zwróć uwagę na sygnatury i pola, które biblioteka uzupełniła we własnym zakresie.
ISBN jest identyfikatorem wydawniczym, a nie indywidualnym numerem każdej książki na półce. Kilka egzemplarzy tego samego wydania może mieć ten sam ISBN. Do ich rozróżnienia w bibliotece służą własne identyfikatory egzemplarzy.
Zmiana wydania lub postaci publikacji może wiązać się z innym numerem. Dlatego przy wyszukiwaniu patrz nie tylko na tytuł, lecz także na dane wydawnicze. Zasady nadawania numerów opisuje Biblioteka Narodowa.
Wpisz albo zeskanuj ISBN. Upewnij się, że skaner odczytał kod publikacji, a nie etykietę księgarni lub biblioteki. Jeżeli numer nie prowadzi do wyniku, sprawdź cyfry i wyszukaj książkę po tytule oraz autorze.
Nie zastępuj numeru przypadkowym identyfikatorem podobnego wydania. Brak rezultatu może wynikać z dostępności danych w przeszukiwanym źródle. Zachowaj informację widoczną w książce i przygotuj opis na podstawie samej publikacji, jeżeli gotowy rekord nie jest dostępny.
Sprawdź tytuł, autorów, wydawcę, rok, oznaczenie wydania, język i postać dokumentu. Przy publikacji wielotomowej upewnij się, że opis dotyczy właściwego tomu lub całości. Samo podobieństwo okładki nie wystarcza do wyboru rekordu.
Gdy korzystasz z katalogu zewnętrznego, zachowaj informację o pochodzeniu opisu. Aktualizując istniejący rekord, kontroluj pola lokalne. Sygnatura lub dane zasobu biblioteki nie powinny zostać przypadkowo zastąpione informacjami innej placówki.
Po zaakceptowaniu opisu dodaj numer inwentarzowy lub inny identyfikator używany w kolekcji, kod egzemplarza, lokalizację i stan. Przy kilku kopiach dodawaj odrębne egzemplarze do właściwego opisu, zamiast tworzyć za każdym razem nowy rekord bibliograficzny.
Na końcu sprawdź książkę od strony użytkownika katalogu: czy da się ją odnaleźć, czy opis wskazuje właściwe wydanie i czy dostępność odpowiada stanowi zbioru? Taka krótka kontrola pozwala wychwycić pomyłkę przed pierwszym wypożyczeniem.
LibraSystem umożliwia wyszukiwanie po ISBN, pobieranie opisów z zewnętrznych źródeł i pracę z formularzem oraz MARC21. Kataloger może porównać dane, zachować pola lokalne i powiązać opis z egzemplarzami.
Książki bez ISBN również można opracować. Warto przyjąć jednolity sposób zapisu danych i kontroli potencjalnych duplikatów. Dla prywatnych kolekcji wystarczy na początek prosty spis; wariant domowy LibraSystem jest w przygotowaniu — wkrótce.
Otwórz książkę na stronie tytułowej i sprawdź informacje wydawnicze. Nie podejmuj decyzji wyłącznie na podstawie okładki, która może wyglądać podobnie w różnych wydaniach.
Sprawdź zgodność identyfikatora i pozostałych danych. Jeśli żaden wynik nie pasuje, zachowaj pytanie do wyjaśnienia albo przygotuj własny opis zamiast przypisywać egzemplarz do przypadkowego rekordu.
Uzupełnij identyfikator i miejsce posiadanej sztuki. Wyszukaj ją ponownie w katalogu, aby upewnić się, że użytkownik zobaczy właściwe wydanie oraz dostępność konkretnego egzemplarza.
Nie. ISBN identyfikuje publikację, natomiast numer inwentarzowy i kod biblioteczny pomagają rozróżnić konkretne egzemplarze w zbiorze.
Wyszukaj ją po autorze i tytule, sprawdź dane wydawnicze albo opracuj opis ręcznie. Brak ISBN nie uniemożliwia prowadzenia katalogu.
Przed zapisem porównaj go z posiadaną publikacją, szczególnie wydanie, rok, tom i postać dokumentu. Pobranie rekordu oszczędza przepisywanie, ale nie zastępuje oceny katalogera.
Przejdziemy przez scenariusze ważne dla Twojej placówki i ustalimy zakres dalszej rozmowy.